خاطره پایان انتظار نه ماهه

سلام اهورای شیرینم

روز شنبه 93/1/16 رفتم مطب دکتر احمدی واسه چکاب و تعیین زمان دقیق زایمان..قبل از عید بهم گفته بود 23 فروردین سزارینت میکنم. خلاصه منو بابایی رفتیم بوشهر و من ساعت 3/5 نوبتم شد رفتم پیش دکتر...دکتر اومد ضربان قلب نازتو رشدتو چک کرد و گفت خدارو شکر همه چی خوبه و فرداشب یعنی یکشنبه 17 فروردین باید بستری بشی که دوشنبه عملت کنم.بعدشم نامه داد که برم درمانگاه ابوالفضل برا نوبت گرفتن پیش دکتر بیهوشی...حالم یه جوری بود حس عجیبی داشتم هم خوشحال بودم هم ناراحت. خوشحال بابت پایان انتظارم و دیدن گل روی پسرم و ناراحت برای اینکه دلم تنگ میشد واسه وول خوردنات تو دلم.نه ماه همه چیزمون باهم بود الان یه جورایی ازم جدات میکردن و تورو فقط من حس نمیکردمو با دیگران توی داشتنت شریک میشدم..از مطب که اومدم بیرون به بابایی گفتم که اهورامون پس فردا پیشمونه اونم یه جورایی شوک شد...به خاله اشرف و مادر زنگ زدم و گفتم که دکتر اینطوری گفته....خلاصه تا رفتیمو نوبت گرفتیمو برگشتیم ساعت 7/5 شد...بغض گلومو گرفته بود دوباره وسایلی که باید میبردم بیمارستانو چک کردم یه کم دراز کشیدم ولی مگه خوابم میبرد...همون روز اینترنت هم قطع شده بودو نمیتونستم با نوشتن احساسم تو وبلاگت یه کم بغضمو خالی کنم و تا فردا ظهرش که خواستیم بریم بیمارستان درست نشد که اونوقت من عجله ای آخرین پستمم گذاشتمو با بابایی و دایی مجتبی و مادربزرگ(پدری) رفتیم بیمارستان واسه تشکیل پرونده که اونجا گفتن تخت خالی نداریم و من خیلی ناراحت شدم یه خانومی تو قسمت پذیرش بود شمارشو داد گفت ساعت 5 زنگ بزن یه کاریش میکنیم واست...ماهم رفتیم خونه خاله زینب که مامان خودمم اومده بود اونجا که پیشم باشه ... من ساعت 5 زنگ زدم بیمارستان گفتن تخت خالی جور شده بیا واسه تشکیل پرونده...با بابایی رفتیم کارای بیمارستانو انجام دادیمو آزمایش خون ازم گرفتن ..بهشون گفتم میشه فردا صبح زود بیام که شب نخوام تو بیمارستان بمونم اونا قبول نکردن گفتن نهایتا ساعت 9شب اونجا باشم چون ممکنه مریض اورژانسی بیاد و مجبور بشن تخت منو بهش بدن...ما برگشتیم خونه دایی محمد و ساعت 9 با بابایی و مادرش رفتیم بیمارستان...با بابایی خداحافظی کردم رفتیم بخش جراحی زنان و زایمان...لباس بیمارستانو پوشیدم دراز کشیدم رو تختم...تا ساعت 12 مادربزرگت پیشمون موند بعدش خاله زینب اومد ...هوای تو اتاق خیلی گرم بود واسه همین منو خاله زینب تا صبح بیدار بودیم...تو این مدت ازم رگ گیری کردنو ساعت 5 صبح سوند بهم وصل کردن... از دیشبش ساعت 12 چیزی نخورده بودم بخاطر بیحسی اتاق عمل.خیلی احساس تشنگی میکردم ولی آب نخوردم...منتظر بودم که صدام بزنن پرستارا میگفتن اون روز دکتر 12 عمل داره میترسیدم من جز نفرات آخر باشم ولی اینطور نبود ساعت 8:40 دقیقه بود که صدام زدن آماده شدم با خاله زینب رفتیم سمت اتاق عمل.دیدم چند نفر دیگه هم قبل از من تو نوبتن.استرس داشتم مرتب آیه الکرسی میخوندم تا اینکه ساعت 10:20 صدام زدن ..دکتر احمدی رو دیدم یه کم باهام حرف زد تا اتاق آماده بشه...رفتم اتاق عمل ..دکتر بیهوشی یه آقا بود..رفتم رو تخت گفت پاتو دراز کن و دستاتو بذار رو پاهات یه کم به جلو خم شو..همین کارو کردم دوتا شایدم بیشتر آمپول زدن به کمرم.خیلی درد داشت بیشتر از درد استرس داشت..دراز کشیدم دکتر احمدی کارشو شروع کرد..قبلش بهش گفتم وقتی بچم دنیا اومد از سلامتیش بهم بگو..خانوم دکتر مهربون هم گفت حتمـــــــــــــــــــا...پارچه سبزی کشیدن جلو روم و من دیگه چیزی نمیدیدم فقط صداشونو میشنیدم...یه دفعه پاهام گرم شد..احساس میکردم بی جونم نفسم بالا نمیومد پرستاره ازم پرسید که خوبی؟..به زور گفتم نمیتونم نفس بکشم گفت طبیعیه..ولی وقتی دید اوضاع وخیمه ماسک اکسیژن واسم گذاشت...دستامو بستن و دکتر کارشو شروع کرد..یه حس عجیبی تمام وجودمو گرفته بود...چنددقیقه گذشت که صدای گریه پسرم تمام اتاقو پر کرده بود..اشکم بی اختیار میریخت..دکتر گفت چه پسر تپلو سالمو خوشگلی..همون لحظه واسه اونایی که آرزوی همچین لحظه ای رو دارن و اونایی که منتظر نی نیای تو دلیشونن دعا کردم...دکتر گفت ببرین بچه رو به مامانش نشون بدین...بااینکه احساس خوابو کرختی داشتم ولی دیدم پسرمو که تو پارچه سبزرنگی پیچونده بدنشو اوردم ..قربونت برم که عجب لحظه وصف ناشدنی رو واسم بوجود آورده بودی... دکتر ازم پرسیو اسمشو چی میخوای بذاری گفتم اهورا گفت به به چه اسم خوشگلی...احساس میکردم دارن بخیه میزنن..چنددقیقه بعد بردنم تو اتاق ریکاوری ...نمیدونم چقد اونجا بودم.....صدای پرستاری رو شنیدم که همراهای منو صدا میزدن..باباییت با مادر اومدن...داشتم گریه میکردم بابایی دستمو گرفته بود.مادر هم بهم میگفت گریه نکن پسرت صحیحو سالمه..منو بردن تو بخش ..مادر(پدری) تورو آورد کنارم..چقدر عزیزو دوست داشتنی بودی...کم کم داشت بیحسی تموم میشد و دردام شروع شد..مادرم هردقیقه به پرستارا میگفت بیاین بهش مسکن بزنین تا بالاخره اومدن ..یه کم دردم کم شد ..عزیزمو آوردن تا بهش شیر بدم..چقدر معصومو دوست داشتنی بودی عشق من...ساعت ملاقاتی شد..باباییت با یه دسته گل خوشگل اومد صورتمو بوسید نمیدونم چرا اشکم بی اختیار میومد..گریه خوشحالی بود..بابابزرگم و مامان بزرگم .مادرمن و مادر بابایی. دایی احمد و خانومش.خاله اشرف و خاله آنیتا.خاله زهرا و خاله زینب عمو حسن با خانومش.عمه فاطمه.عمه زینب. عمه زهرا اومده بودن ملاقاتیمون.بابایی کلی ازت عکس گرفت.خاله زهرا شیرینی پخش میکرد.همه پسر ماهمو نگاه میکردن..خلاصه خیلی لحظات شیرین و بیاد ماندنی بود...فرداش یعنی سه شنبه 93/1/19از بیمارستان مرخص شدیم و اومدیم خونه مادرم باهامون اومد هنوزم پیشمه..بابابزرگ جلوت گوسفند قربونی کرد. ....بدین ترتیب فرشته آسمونی من در روز دوشنبه 7 آوریل 2014 تاریخ 93/1/18 ساعت 10:55 با وزن 3600 و قد 52 و دور سر 36 و با دستای پرخیر دکتر دوست داشتنیم دکتر شهناز احمدی در بیمارستان شهدای خلیج فارس بوشهر زمینی شد و زندگی مارو غرق شادمانی کرد.